Vietnam

Ongeveer 4 weken geleden reden we met de bus Vietnam binnen. Het begin van een tour door het land met 2 gezichten. Je ziet er de mooiste plekjes, de gezelligste barretjes, de knapste en vriendelijkste vrouwen. MAAR de mannen zijn onvriendelijk, je kan niemand vertrouwen en eens er over geld wordt gesproken, veranderen ze hier allemaal in kl**tzakken!!! Maw een land dat ik verlaat met een dubbel gevoel en waar ik vermoedelijk niet snel naar zal terugkeren (lees: nooit).
We ( ik ontmoette de Brit Paul - 54) arriveerden in Ho Chi Minh City aka Saigon en je merkte meteen de andere sfeer. De Vietnamezen zijn een bizar volkske. De stad gaf me een slecht gevoel, maar toch sprak het me aan. Eens je er wat hebt rondgewandeld, begrijp je het beter en geniet je van de drukte. De straat oversteken geeft je telkens weer het aangename gevoel dat je nog leeft ;-) Djezes wat een verkeer. We bezochten hier het War Remnants Museum, dat een zeer duidelijk beeld geeft over de oorlog. De Amerikanen hebben hier weer iets "moois" op hun lijstje staan. Het museum geeft vooral ook veel info over "agent orange", chemische produkten gebruikt om de vegetatie te vernielen. Dit is ze dan ook gelukt, idem alsd de mensen die er nu nog de gevolgen van dragen. Echt verschrikkelijk. We wandeleden er buiten beiden met een zwaar hoofd. Een beetje afkoeling in het park leek ons geen slecht idee.
Na 2 minuten kwamen er 7 studenten op ons af die met ons wilden spreken. Hun Engels verbeteren en pure interesse was de boodschap. Heerlijk, zeer fijne en aangename mensen (weer eens een keerzijde van de medaille) waar we dan ook met volle teugen van genoten.
Na het WRM stonden de Cu Chi tunnels op het programma. Een overblijfsel van de oorlog tegen de fransen en vervolgens tegen de Amerikanen. Heel interessant en met een paar zeer fijne details (De Amerikanen bouwden immers hun basis op de tunnels. Ze deden er 3 maanden over om uit te vissen hoe het nu eigenlijk kwam dat hun eten en wapens verdwenen. Ik kon me de glimlach van de Vietnamezen levendig inbeelden, hilarisch).
Volgende stad die we bezochten was NaThrang. Een badstad waar iedereen je geld wil, what s new, en waar ze denken dat blank hetzelfde betekend als ATM. Hier zette ik men eerste stapjes op een tropisch strand. Best wel relax, boekske lezen onder een parasol en verse garnalen eten net een heerlijk zonnetje. s Avonds meestal een paar pintjes gaan drinken, nothing mutch. We besloten hier ook een boottochtje te maken, die ik uiteindelijk alleen deed want Paul lag te sterven op de wc. Een vrij toeristisch tripje, maar best wel lachen. Snorkelen, enkele strandjes bezoeken, kleurtje opdoen (voornamelijk rood) en genieten van de views. Een zeer aangename dag die we met enkele nieuwe gezichten afsloten in een bar.
Weer 12 uur op een bus later belandden we in Hoi An. Een heel mooi dorpje dat me wat deed denken aan de stadjes in de Provence. Niet veel te beleven of je zou een nieuwe garderobe willen. Het is er immers bekend voor de talloze kleermakers. Suits, kleedjes, rokjes, botten, sandalen, alles op maat: Girls Heaven!!! Wij genoten vooral van het zwembad aan onze guesthouse en s avonds van veeeel pintjes in een of andere lokale bar. Dansen op een pooltafel geeft toch een ander zicht op een feestje bouwen!
Na 2 dagen lieten we Hoi An voor wat het was en zetten we onze trip verder naar Hue. Onderweg ontmoetten we de Canadees Sean die een paar vijzen mankeert. Geestig figuur maar zeer vermoeiend na een tijdje. Met ons drieen huurden we bromfietsen om deze stad te verkennen. We belanden de eerste dag bij een paar locals die ons vriendelijk uitnodigden voor frisse pintjes (11u s morgens, blijkbaar normaal hier op zaterdag) en we beleefden de gastvrijheid van Vietnam. Opmerkelijk, oudere generatie. De volgende halte was in een bar waar we weer werden uitgenodigd om mee te genieten van de lokale specialiteiten. Dit gaf iets meer problemen. Eerst zouden zij betalen en uiteindelijk belandde de rekening bij ons. Splitsen was de oplossing en cava. Deze familie nodigde ons s avonds uit om bij hen te komen eten. Zeer gezellig, super geestige kids en overheerlijk eten. Tot de moment eraan kwam dat hij een boottripje voor ons wou regelen (waar hij best wel wat geld mee wou verdienen) en wij vriendelijk bedankten. Zodra deze man merkte dat hij van ons geen geld zou krijgen veranderde de sfeer drastisch. Onvriendelijk, kort, enz. Wij zo snel mogelijk weg. Ik wandelde er buiten met een zeer verward gevoel, ze hadden immers al heel de tijd een 2nd agenda, geld. Gastvrijheid was vals en we leerden er ons lesje bij: Do not trust any Vietnamees! Toch lieten we de volgende dag weer overhalen om rondgeleid te worden door een zeer vriendelijke vrouw. We maakten van het begin zeer duidelijk dat ze geen geld zou krijgen en dat vond ze best ok. Heel de dag rondtoeren, tempels bezoeken, prachtige tombs, pagoda s enz, prachtig en uiteindelijk uitegnodigd worden bij haar thuis. Kopje thee en dan ... we zijn arm ... geld. Weer die 2nd agenda. We lieten een beetje geld achter voor het letten op onze bromfietsen heel de dag en verlieten het huis weer met een bedrogen gevoel. Alhoewel de dag prachtig was en die daarvoor ook, drukte deze 2 ontmoetingen toch een zware stempel op Vietnam. We zouden immers nog zoveel keer geconfronteerd worden met die fenomeen. Maar na het bezoeken van de tombs en de citadel belandden we ergens op een klein marktje, waar ze nog nooit een westerling hadden gezien. Allemaal vrouwen, mwa super vriendelijk. Ze bakten ons visjes, brachten ons bier en lachten vrolijk met ons mee. Een super ervaring en contrast van jewelste!! Mijn glimlach kreeg je er niet meer af voor de rest van de dag. Fantastisch! (Dit is dan weer die andere kant).
Nim Binh, een stadje in opbloei voor het toerisme, dat vooral buiten de stad is gelegen. De stad zelf trekt op niks, maar de omgeving is fenomenaal. Motorfietsen huren en rondscheuren (deze keer een met versnelligen, ik wil ne moto!!!). We bezoeken hier weer enkele tempels, pagoda s en vooral ook Tam Coc. Dit is de Ha Long Bay van Nim Binh maar dan rotsen tussen de rijstvelden. Prachtige views na een 400 trappen durende klim. Ongelooflijk wat je hier ziet. De tweede dag hier reden we weer wat rond maar dan vooral gewoon cruisen. Ik samen met Barbara (Slovenie - 22), Sean en Paul. De natuur is hier een streling voor het oog. Tegen 15u hadden we er genoeg van en besloten we een flesje rijstwodka te kraken. Zo gezegd zo bezopen, note to myself: no more ricewodka!
Uitkateren op de bus richting Hanoi. Een grote drukke stad, maar niet veel te beleven. We bezochten de stad, maar genoten vooral even van filmpkes zien op HBO. Luilekkeren was de boodschap. We hebben hier een vrouwenmuseum bezocht (hun positie sinds en tijdens de oorlog) en voor de rest wandelen en de sfeer opsnuiven. Voor zover we sfeer konden ruiken.

Nu vooral klaarmaken voor de eilanden in Zuid Thailand - Ko Tao. Straks op de vlieger richting Bangkok en bye bye Vietnam.